Theatervoorstelling

Harry vecht voor zijn afvaldata

Tijdens het festival kun je de hele dag de theatervoorstelling ‘Harry in Wonderland’ bekijken. Een kunstzinnige kijk op vragen rondom data en wat derden met jou data kunnen doen.

Harry zal zich blijven verzetten, zegt hij. Er is een nieuw afvalsysteem in zijn straat en om zijn vuilniszak weg te gooien, moet hij een luik openen met een pasje. Dat pasje zou eerst op naam staan, maar Harry heeft meerdere procedures aangespannen om dat te voorkomen. ‘Ja, kijk, dat bedoel ik, daar wordt dus helemaal niet meer over nagedacht,’ zegt hij. ‘Er is een overheid die een brief stuurt. “Voor uw en ons gemak”, zetten ze er dan bij. En wat doen ze met de afvaldata?’

Je wordt overal gevolgd, gefilmd, opgenomen

Natuurlijk verkopen ze die, zegt hij. En het is niet alleen je afval. Je wordt overal gevolgd, gefilmd, opgenomen. ‘En mensen zijn het ermee eens,’ stelt Harry. ‘Die vinden het misschien wel logisch dat als iemand ongezond leeft, dat hij na drie keer geen behandeling meer krijgt? ‘Maar wat als het jou zelf overkomt?’ Nee, Harry doet hier niet aan mee, aan de surveillancemaatschappij.

De vragen die Harry stelt in de theatervoorstelling Harry in Wonderland komen veel mensen bekend voor. Hij wordt door zijn buurt gezien als de dorpsgek, maar er lopen veel Harry’s rond in Nederland. Mensen die bijvoorbeeld geen smartphone willen of geen slimme meter. Zijn vrouw ziet het gelaten aan, lacht ongemakkelijk en zegt in de camera: ‘ach, het leek mij wel makkelijk.’

Tank
Harry heeft uiteindelijk een anoniem afvalpasje gekregen, maar dat doet het niet. Hoeveel hij ook schopt, scheldt en aan het luik trekt, het gaat niet open. Uiteindelijk loopt hij met zijn volle afvalzak heel Arnhem door om er vanaf te komen. Met twijfelachtig succes.

Wat doet de overheid met de afvaldata?

Hij is een man zoals we er allemaal wel eentje kennen. Een beetje komisch, doorslaand in z’n oorlogsvergelijkingen, iemand die stelt dat we niet in de toekomst in de problemen komen, maar dat we er al middenin zitten. En dat we dat gewoon niet willen zien.

Harry die aan de klep van een afvalbak staat te rukken is misschien een erg grappig gezicht. En je zou hem kunnen wegzetten als ‘die ene gek bij ons in de straat’, maar tegelijk stelt hij vragen die voor veel mensen wel een kern van waarheid bevatten. Daar word je je als kijker ook wel bewust van. Want tussen de stroom aan argumenten waarvan de meesten je niet raken, zit altijd wel iets waarvan je denkt ‘hmm, misschien heeft hij toch gelijk.’ Dan kijkt Harry je direct aan en zegt: ‘de tank van digitalisering stopt niet hoor, die rijdt je tot pulp.’

 

Voeg toe aan selectie